Een seizoen van zaaien

Het is alweer een tijdje geleden dat we iets van ons hebben laten horen.

Niet omdat er niets gebeurt. Integendeel. Sinds we in Kenia zijn aangekomen, is er zoveel gebeurd dat het soms lastig is om te bepalen waar je moet beginnen. We zijn verhuisd, hebben onze plek gezocht, de kinderen zijn naar school gegaan, we hebben nieuwe mensen ontmoet en ondertussen zijn we steeds meer gaan ontdekken wat het betekent om hier te zijn.

Toch voelt het alsof we nu pas een beetje beginnen te begrijpen waar we eigenlijk staan.

We zijn aan het voorbereiden. En aan het zaaien.

Letterlijk ook. Stephan was laatst bezig met het voorbereiden en drogen van wat zaadjes. Een belangrijk onderdeel van het proces als je uiteindelijk wilt gaan planten en verbouwen. Hij was nog maar net bezig of een familie apen had ontdekt dat er iets interessants te halen viel. Nieuwsgierig kwamen ze kijken. En natuurlijk wilden ze ook wel van de zaadjes genieten.

We moesten erom lachen.

Maar ergens bleef het beeld hangen.

Want soms voelt ons leven hier ook een beetje zo. We zijn bezig met voorbereiden en zaaien, maar ondertussen wordt er steeds geprobeerd een beetje van het zaad weg te nemen.

Niet door apen deze keer, maar door mensen.

We merken hoe vaak mensen ons aanspreken met een vraag. Of we geld kunnen geven. Iets kunnen kopen. Een lunch kunnen betalen. Of iets kunnen missen van wat we bij ons hebben. Soms is het een klein verzoek, soms een groter verzoek. En meestal begrijpen we heel goed waar de vraag vandaan komt.

Dat maakt het juist zo ingewikkeld.

Want we willen ons hart niet verharden. We willen blijven zien wat er achter een vraag zit. De persoon, het verhaal, de behoefte. We willen niet iemand worden die na een tijdje denkt: daar heb je er weer één.

Maar tegelijkertijd leren we dat een zacht hart niet betekent dat je altijd ja zegt.

Ook dat is onderdeel van het leren leven en werken in een andere cultuur.

We hebben niet onbeperkt middelen. En wat we hebben ontvangen, willen we zorgvuldig gebruiken voor datgene waarvoor we hier zijn. We geloven dat God ons niet alleen roept om mensen vandaag te helpen, maar juist om mee te bouwen aan iets dat op langere termijn verschil kan maken.

Daarom denken we steeds meer in termen van zaaien.

Een zaadje uit je hand geven is iets anders dan iemand iedere keer een vrucht geven.

Een vrucht stilt misschien vandaag de honger. Maar een zaadje, als het op de goede plek terechtkomt, kan uiteindelijk veel meer voortbrengen.

Dat is ook wat we hopen te zien groeien in het werk dat hier voor ons ligt: mensen die niet afhankelijk blijven van hulp, maar steeds meer mogelijkheden krijgen om zelf te groeien, te werken, te voorzien en anderen weer tot zegen te zijn.

Mensen die wortelen in geloof en hoop.

Mensen die uiteindelijk zelf vrucht kunnen dragen.

Daarom tekende ik vier eenvoudige plaatjes in mijn notitieboek: een zaadje, een klein plantje, een jonge boom en uiteindelijk een grote boom.

Daarbij schreef ik:

“Veel zaadjes die geplant worden, groeien uit tot bomen van geloof, hoop en zelfvoorziening.”

Misschien is dat wel precies waar we ons nu bevinden.

Nog niet bij de boom.

Nog niet bij het resultaat dat iedereen kan zien.

Maar bij het voorbereiden van de grond. Bij het verzamelen van zaad. Bij het leren wanneer we moeten planten, wanneer we moeten wachten en wanneer we juist moeten beschermen wat er is.

En ja… soms komt er onderweg een aap langs die een zaadje meepikt. 🐒

Ook dat hoort blijkbaar bij het leven hier.

We leren om daar niet gefrustreerd van te raken, maar ook niet gedachteloos alles weg te geven.

Want niet ieder verzoek hoeft een ja te krijgen om een zacht hart te houden.

Misschien is dat voor ons een van de lessen van dit seizoen: zaaien vraagt niet alleen vrijgevigheid, maar ook wijsheid.

En ondertussen vertrouwen we erop dat God zelf zorgt voor de groei.

Stap voor stap.

Pole pole.

Wij mogen zaaien. Hij laat groeien.